amarion

مامان و بابا داشتند تلویزیون تماشا می کردند که مامان گفت:"من خسته ام و دیگه دیروقته ، میرم که بخوابم " مامان بلند شد ، به آشپزخانه رفت و مشغول تهیه ساندویچ های ناهار فردا شد ، سپس ظرف ها را شست ، برای شام فردا از فریزر گوشت بیرون آورد ، قفسه ها رامرتب کرد ، شکرپاش را پرکرد ، ظرف ها را خشک کرد و در کابینت قرار داد و کتری را برای صبحانه فردا از آب پرکرد . بعد همه لباس های کثیف را در ماشین لباسشویی ریخت ، پیراهنی را اتو کرد و دکمه لباسی را دوخت . اسباب بازی های روی زمین را جمع کرد و دفترچه تلفن را سرجایش در کشوی میز برگرداند. گلدان ها را آب داد ، سطل آشغال اتاق را خالی کرد و حوله خیسی را روی بند انداخت . بعد ایستاد و خمیازه ای کشید . کش و قوسی به بدنش داد و به طرف اتاق خواب به حرکت درآمد ، کنار میز ایستاد و یادداشتی برای معلم نوشت ، مقداری پول را برای سفر شمرد و کنارگذاشت و کتابی را که زیر صندلی افتاده بود برداشت . بعد کارت تبریکی را برای تولد یکی از دوستان امضا کرد و در پاکتی گذاشت ، آدرس را روی آن نوشت و تمبرچسباند ؛ مایحتاج را نیز روی کاغذ نوشت و هردو را درنزدیکی کیف خودقرارداد. سپس دندان هایش رامسواک زد. باباگفت: "فکرکردم ، گفتی داری می ری بخوابی" و مامان گفت:" درست شنیدی دارم میرم." سپس چراغ حیاط راروشن کرد و درها را بست. پس ازآن به تک تک بچه ها سرزد ، چراغ ها راخاموش کرد ، لباس های به هم ریخته را به چوب رختی آویخت ، جوراب های کثیف را درسبد انداخت ، با یکی از بچه ها که هنوز بیداربود و تکالیفش را انجام می داد گپی زد ، ساعت را برای صبح کوک کرد ، لباس های شسته را پهن کرد ، جاکفشی را مرتب کرد و شش چیز دیگر را به فهرست کارهای مهمی که باید فردا انجام دهد ، اضافه کرد . سپس به دعا و نیایش نشست. درهمان موقع بابا تلویزیون راخاموش کرد و بدون اینکه شخص خاصی مورد نظرش باشد گفت: " من میرم بخوابم" و بدون توجه به هیچ چیز دیگری ، دقیقاً همین کار را انجام داد!
 
نتیجه گیری:
۱- مردها همیشه کارهایشان را درست و به موقع انجام می دهند و وقتی تلویزیون نگاه می کنند قبلا کارهای دیگرشان را انجام داده اند. ولی زنها بسیار بی برنامه و نامرتب هستند. در صورتیکه کلی کار نکرده دارند نشسته اند و تلویزیون نگاه می کنند.
۲-  مردها بسیار راستگو هستند. ولی زنها دورغگو هستند و بجای اینکه بگویند من می روم کارهای نکرده ام را انجام بدهم الکی می گویند من میروم بخوابم. 
 
    این نتیجه گیری برای زدن مشت محکم بر دهان کسانی بود که میخواستند با نوشتن این متن بگویند زنها از مردها بهترند.

 (این متن را در حین بررسی میل هام از گوگل گروپ داشتم، ذکر منبع هم کردم!)

                                                   علیرضا

سلامی دوباره پس از ماه ها یا سال ها

امروز جمعه بود و من یکم دلم گرفته بود گفتم بیام وب گردی که یادم و وب خودمون افتاد پست های قدیمی رو خوندم و دلم ده برابر قبل گرفت

      جاتون خالی هفته پیش ده روزی رشت بودم و با یه سری از همکارا هم اطاق شده بودم روز اخر توی بالکن نشسته بودیم و راجب اینکه همه ی این خوش ی ها و نا خوشی ها می گذره صحبت می کردیم از اینکه همه لحظات می رن و فقط یه تصویر بی رنگ ازشون توی ذهنمون می مونه.

اونشب بچه ها همه رفتن خوابیدن ولی من دو سه ساعت توی اون سرما توی بالکن نشستم و فکر کردم. می دونید از خودم تعجب کردم. دیدم چنان غرق در زندگی روزمره شدم که حتی فرصت فکر کردن به خودم یا خاطراتم یا دوستام یا حتی این دنیای ... را ندارم.

به خودم گفتم اخه مگه چیه این زندگی که همه داریم مثل ... میدوییم. می دوییم که به کجا برسیم. به چی برسیم؟ همه ی زندگی مون شده پول و کار و خونه و ماشین. همه کارمون شده اینکه ببینیم چطوری مثل یه نفر دیگه بشیم. اینکه ببینم بغل دستمون ماشینش یا موبایلش چیه ما بریم بهترشو بخریم.

آخه چقدر میشه واسه اطرافیان زندگی کرد. چقدر میشه مثل دیگران بود.

من دوست داشتم اونی باشم که هستم نه اونی که اطرافیانم ازم انتظار دارند.

تو این مدتی که توی کار بودم خیلی بیشتر از قبل توی جامعه بودم با خیلی از آدما رفت و آمد داشتم هم اطاق شدم با خیلی ها شریک شدم و خلاصه آدما را بیشتر از قبل دیدم از هرجور قوم و نژاد و اخلاق و اعتقادات ...

وقتی فکر می کردم می دیدم همه می خوان مثل یکی دیگه باشند هیچکس خودش نیست هیچکس واسه خودش زندگی نمی کنه هیچکس واسه خودش لباس نمی پوشه یا .... . از خودم بدم اومد دیدم منم مثل اونا شدم پر از ریا و دروغ و دورنگی.

دیدم منم الان تنها کاری که نمی کنم زندگیه.

هرروز صبح از خواب پا میشم میام سرکار تا ساعت چهار یکریز به این و اون لبخند می زنم و تو دلم فحش می دم. بعد می رم خونه و تا شب وقتم رو به چرت می دم. تا فردا دوباره روز از نو روزی از نو

این نشد زندگی این به قول یکی که نمی دونم کیه مرگ تدریجیه

اینا را نوشتم نمی دونم برای چی

فقط نوشتم

نوشتم که نوشته باشم

البته می خواستم بازم بنویسم ولی حالش نبود

ننوشتم که نتیجه ای بگیرم یا بگیرید

الانم می خواستم بنویسم دلم براتون تنگ شده       حسام

ولی راستش رو بخواین خیلی دلم براتون تنگ نشده   

                                                                             حسام

A beautiful Prayer

از خدا خواستم عادت های زشت را ترکم بدهد .

خدا فرمود : خودت باید آنها را رها کنی.

I ask God to take away my bad habit .  

God said , no

It is not for me to take away , but for you to give it up .

از او خواستم روحم را رشد دهد . 

فرمود : نه تو خودت باید رشد کنی .  

من فقط شاخ و برگ اضافی ات را هرس می کنم تا بارور شوی .

I asked God to make my spirit grow.

God said, no.

 You must grow on your own!

  But I willprune you to make you fruitful .

متن زیر را دکتر دولتی در کلاس زبان تخصصی بهمون داد. به نظرم قشنگ اومد، گذاشتم تو وبلاگ!

from every change in life

you can learn someting important

in every change

that you experience in life

there will be times when

you'll wonder if you can endour.

but you'll learn that facing

each difficulty one by one

isn't so hard.

it's when you don't deal

with a situation

that it sometimes comes back

to confront you again.

changes are sometimes very painful,

but they teach us

that we can endure

and that we can becom stronger.

everything that comes into your life

has a purpose,

but the outcome is in your hands

by the action you take.

be wise with your life,

be willing to endure,

and always be willing

to face life's challenges

.

-sherrie l. householder

می توانی از هر دگرگونی در زندگی درس مهمی بیاموزی

در برخورد از هر دگرگونی در زندگی،

شاید بگویی که نه، تاب نخواهم آورد.

اما می آموزی که کنار زدن مشکلات یکی پس از دیگری،

چندان هم دشوار نیست.

دشواری زمانی خواهد رسید که از برخورد با مشکل بگریزی.

آنگاه است که باز می گردد و تو را به مبارزه می خواند.

دگرگونیها گاه بسیار دردناکند،

اما به ما میآموزند که میتوانیم تاب بیاوریم و نیرومندتر گردیم.

هر آنچه پیش می آید مقصودی را دنبال می کند،

ولی نتیجه کار در دست تو و شیوه مبارزه توست.

خردمندانه زندگی کن.

بردباری را پذیرا باش،

و همیشه آماده رویارویی با دشواریها.

شری.ال.هاووس هولدر

-------------------------------------   علیرضا    -----------------------------------------

گاهی وقتها از شدت خستگی می خوام از شهر فرار کنم ؛ برم به یه روستا، یه ده کوچولو. به دور از همه چی.

می خوام استرس و فشارهای زندگی در شهر را به آرامش روستا عوض کنم و از زندگی لذت ببرم و اون وقت دنیای اطرافم را قشنگ ببینم.

باغ مادر بزرگ تو فصل پاییز خیلی قشنگ می شه.درخت های انار با میوه های زرد و قرمزش،برگ های زرد ریخته شده بقیه درخت ها و گل های نرگس که جوی آبی که در طول باغ قرار داره را می پوشونن.اون طویله که چند تا گوسفند دارن توش زندگیشونا می گذرونن.

نمی دونم این فرصت براتون پیش اومده یا نه که بتونید بشینید یک گوسفند یا گوساله را از نزدیک تماشا کنید!! برا من که خیلی جالب و خوب بود.احساس خیلی خوبی داشتم اون موقع.آرامشی که با نگاه کردن به اون گوسفند بهم دست دادروحیه ام را کلی عوض کرد. من فکر می کنم خدا از آفرینش حیوانات(و یا بهتر موجودات) اطراف ما ،خواسته خیلی چیزا را بهمون یاد بده منتها ما به  خیلی از این چیزها توجه نمی کنیم و راحت اون ها را از دست میدهیم.

بازم میگم: وقتی از آدمها خسته میشید خیلی چیزها هستند که می تونید به وسیله اونها به آرامش برسید.

حالا این چیز می تونه یه گوسفند باشه یا یه درخت سپیداربلند در وسط کویر!!!

                                     علیرضا

تقدیم به دوستان عزیزم  حسام و رضا که با اون متن قشنگشون به قول اقا رضا (با یه بمب ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ کیلویی زدن وسط ساحل خاطراتم.

واقعا دوران بچگی چه دوران خوبی بود .

آدم که یاد گذشته هاش میافته
                             چشمانش از گریه اشک آلود میشه
تصویری از روزهای رفته میبینه
                             که در اون هر چهره ای نابود میشه
هر پرستویی که به سویی میپره
                             خبر پایون فصلی رو می بره
هر گل تازه ای که چشم باز میکنه
                             به خودم میگم که این نیز میگذره
میگذره . میگذره...
                             میگذره . میگذره...

------------------------ کپلی  -------------------------------

¤ نوشته شده در ساعت ٢:۳٦ ‎ب.ظ توسط ni ni hay amar 83 yazd